SANKİ ORTA ÇAĞ

21 Ocak 2025 gününe içimiz yanarak uyandık . Yıl 2025 , Sanki Orta Çağ’ da yaşıyoruz . Utancın , acının , adaletsizliğin , ölümün bir tarifi yok , rakamı yok …

Liyakatsizlik … Özensizlik … İhmalkarlık …

Değersizlik yüklü yaşamlar için , afaki paraların ve geri dönülmez bedellerin ödendiği Türkiye ‘de gündem…

Çok üzgünüm… Yangın hem yüreğimizde , hem insanlığımızda , hem bilincimizde … Sözün bittiği bir nokta … Üzerimize çöken sis ve karanlık dolu günlerden geçiyoruz . Her yeni güne canımız ağzımızda uyanıyoruz . Korku ile birlikte kaygı , anksiyete hayatlarımızın olmazsa olmazı oldu . Nasıl bir dönem bu ?  Bu dönem insanlık sınavını umursamazlığımız ile yaşadığımız günler …(!)  Bu kadar kolay ölünmesi ne içler acısı bir durum … Yaşamak çok pahalı , ölüm her şeyden ucuz …  Otele gidersin yangın çıkar , ev alırsın depremde göçer , çalıştığın fabrikada patlama olur , sokakta yürürken elektrik çarpar ya da herhangi biri çarpar geçer yumruğuyla , sapığın biri yolda bıçak saplar , kumpir yersin virüs bulaşır . İnsan canı NEDEN bu kadar ucuz …?!

Bir otel yanmadı … İnsanlar yandı . Hayaller , umutlar ,  sevdikleri küle döndü . Yine ihmal , yine göz ardı edilen sorumluluklar … Ve bizler bir kez daha çaresizce izledik . Ne zaman değişecek bu kader ? Kaç can daha gitmeli , kaç ocak daha sönmeli ? Hep mi geç kalacağız ? Hep mi yas tutacağız ? Güven içinde yaşamak bu kadar mı zor ? … … … Biz artık kader demekten yorulduk . Sorumluların serbest dolaşmasından , her felaketin ardından gelen boş açıklamalardan , unutulup giden hayatlardan yorulduk .

Sadece bir otel değil , insanlığımız da yandı … İçimizdeki adalete olan güven de bir kez daha kül oldu .   

Türkiye ‘de her şeyin sebebi olabilirsin , ama hiçbir şeyin sorumlusu olmazsın.  Çünkü , her zaman masaya sürülecek Takdir-i ilahi , mukadderat ve fıtrat kartların vardır .   Ve dosya kendiliğinden kapanır . 

Bu defa unutulmasın , üzeri kapatılmasın … Çünkü unutulan her acı , bir sonrakinin habercisidir …

Türkiye dün tarihinin en acı günlerinden birini yaşadı . Çocuklarına karne hediyesi vermek isteyen birçok anne ve babanın birlikte geçirmek istedikleri tatil kabusa döndü. Kahreden bir faciaya dönüşen gecede küçük çocuklardan anne babalara , torunlardan gelinlere birçok aile ve evine ekmek götürmek için çalışan birçok emekçi yok oldu .

O acı çığlıklar gecenin sessizliğini deldi geçti . Bembeyaz bir rüyada iken kapkara bir gece yaşandı … Bu korkunç yangında hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Allah ‘tan rahmet , yaralılarımıza acil şifalar diliyoruz . Ailelerin ve yakınlarının acısını yürekten paylaşıyoruz . Bu olay ,  ne yazık ki önlenebilir bir trajedinin açık bir örneğidir . Otelde yangın merdiveni bulunmadığı ve misafirlerin can havliyle çarşafları birbirine bağlayarak kurtulmaya çalıştıkları haberleri yüreklerimizi dağladı . Güvenlik önlemlerinin bu denli ihmal edildiği bir ortamda yaşanan bu felaketin , hepimiz için bir ders niteliğinde olması gerekiyor .  Bu tür ihmallerin bir daha yaşanmaması için denetimlerin sıkılaştırılması , güvenlik standartlarının tavizsiz uygulanması ve sorumluların hesap vermesi elzemdir. İnsan hayatı , hiçbir şeyle ölçülemeyecek kadar değerlidir ve böylesi ihmallerin tekrarı kabul edilemez.

Böylesi bir kara geceye sebep olan bu otelde yaşanan bu trajik olayda kaybettiğimiz canları unutmayacağız . Umarız ki yetkililer , bu olaydan gereken dersleri alarak gelecekte benzer trajedilerin önüne geçer . Tüm toplum olarak güvenlik kültürünü ve bilincini yaygınlaştırmak hepimizin sorumluluğudur .     

Yüreğim acıdığında kitlenir kalır kelimelerim . Acısını öfke ile bastıranlardan değilim . Zihnimde cümleler uçuşur ama dilimin ucuna gelmez . ‘’Sözün bittiği yer ‘’ derim . 

Bir sürü felaket yaşadık şimdiye kadar…Hangisi daha acı bilemedim … Nefes alamamak , yanmaktan kolay mı ölüm için ? Taş binalar arasına sıkışmak mı ? Selde sürüklenmek mi ? Kuytu mağaralarda kapalı kalmak mı ? 

Cemal Süreya ‘nın olduğu bilinen ama anonim olduğu iddia edilen şu dizeler açıklıyor yüreğimin sesini:

‘’ Nasıl bir his biliyor musun ?

Oda geniş ama sığamıyorsun ,

Bak kapı orada ama çıkamıyorsun ,

Pencere açık ama nefes alamıyorsun ,

Bir şeyler düğüm düğüm dizilmiş boğazına ,

Ama ne yutabiliyorsun ne atabiliyorsun …

Sorarsan eğer ‘ hayat nasıl? ‘ diye ,

‘ Tatsız tuzsuz ekmek gibi ‘ dersem , anlar mısın ? ‘’  . . .