ANLAM YÜRÜYÜŞÜ

Anlam Yürüyüşü …

Bugünlerde sosyal medyada viral olan görüntülerde , bir penguenin sürüden ayrılıp 5000 kilometrelik ıssız bir ölüme yürüyüşü konu alınıyor . Antarktika ‘nın sert rüzgarları arasında , doğanın en gizemli ve bir o kadar trajik ‘’sistem hatası’’ Werner Herzog’un kamerasına 2007 yılında yansıdı .

Kolonideki tüm penguenler hayatta kalmak için okyanusa doğru ilerlerken , bir penguen aniden duruyor . Arkasına son bir kez bakıyor ve koloninin tam tersi istikamete ; kıtanın iç kesimlerindeki , yaşamın imkansız olduğu buz dağlarına doğru yürümeye başlıyor . Uzmanlar buna ‘’disoryantasyon’’ (yön kaybı) diyor . Penguenin içgüdüsel pusulası bozulmuş durumda … Onu zorla denize döndürseniz bile , o inatla sonsuz beyazlığa gitmek istiyor …

Sürüden ayrılan penguen , beyaz sessizlikte bir an durdu . Ayak izleri rüzgarla silinmişti ama içindeki yön duygusu hala sıcaktı . Kaybolmuştu belki , ama vazgeçmemişti ; çünkü bazen yol , cesaretle yeniden çizilirdi …

Kendi yolunu seçenler yalnız da kalsalar , doğru bildikleri yoldan asla vazgeçmezler …

Milyonlarca insanın , binlerce benzerinin arasından sıyrılıp kendi bilinmezine doğru yürüyen bu penguende aslında kendine dair çok tanıdık bir şeyler bulması , bu görüntüleri yıllar sonra yeniden viral yaptı .

O , kalabalığın içinde bile , kendi sessizliğini yaşayan ve herkesin gittiği yönü değil , kendi hikayesini seçen bir yolcunun en yalın sembolü haline geldi.  

Herkesin aynı yöne koştuğu bir dünyada , birinin aniden durup tam tersi yöne yürümesi ‘’hata’’ mıdır , yoksa bir ‘’uyanış’’ mıdır ?

 ‘’Özgür ruh‘’ … ‘’Sisteme başkaldırı’’… ‘’Sürüden ayrılma cesareti’’… ‘’Kendin olmanın bedeli’’…

Werner Herzog ‘un kamerasından çıkan bu görüntüler , son günlerde neden herkesin kalbine dokundu ? Çünkü o penguen , aslında biziz …

İşte o meşhur yürüyüşün bize fısıldadıkları :

Sürüye uyum sağlamak mı , Kendin olmak mı ..?  Önünde balık dolu bir okyanus ve onu koruyan bir sürü var . Ama o , konforu reddediyor . Bazen ‘’hayatta kalmak’’ yetmez , insan (ve hatta bir penguen) ‘’ anlam’’ arar … Gideceği yerin sonunda ölüm olduğunu bilse bile , başkalarının doğrusunda yaşamaktansa kendi yanlışında kaybolmayı seçer …

Ruhun yorgunluğu : Bilim buna ‘’yön kaybı’’ diyor , biz ise ‘’tükenmişlik’’ … Her gün aynı rotayı yürümekten , aynı sesleri duymaktan ve hep aynı beklenenleri yapmaktan yorulanlar için o dağlar , tek kaçış noktasıdır …

Geri dönülemez bir karar : Belgeselde , bilim insanları onu geri getirse bile , onun yine o dağlara yöneleceğini biliyorlar …  Çünkü bir kere başka bir ihtimali gören ruh , artık eski kafesine sığmaz …

Yol bazen sessiz , bazen uzun … Ama kalbin doğruyu biliyorsa , yalnızlık bir eksiklik değil , bir işarettir … Kendi yolunu yürümekten korkma… Uçsuz bucaksız beyazlığın ortasında bir penguen , sürüsünden ayrıldı . Herkes denize , yani hayatta kalmaya koşarken ; o , ölümün ve hiçliğin kucağına , devasa dağlara doğru yürümeyi seçti . Yönünü şaşırmamıştı , sadece gitmek istemişti . Kimse bunun nedenini anlayamadı .

Peki ama ,  neden şimdi bu penguenin yürüyüşü tüm dünyanın ortak acısı haline geldi ?

Çünkü 2026’nın insanı , kendini o penguenin siyah beyaz gövdesinde gördü . Modern dünya , bizleri görünmez birer çarkın içine hapsetti . Sürekli bir yere yetişmeye çalışıyoruz , sürekli daha fazlasını tüketmemiz söyleniyor , toplumsal ayrışmalar ruhumuzu kemiriyor ve ekranların sahte parıltısı gerçek dünyayı karartıyor . Nihilist penguenin o kararlı adımları , aslında her sabah işe giderken , kalabakların içinde yürürken veya gecenin köründe tavana bakarken hepimizin içinde attığı o gizli adımdı  : ‘’ Her şeyi bırakıp gitme isteği …‘’

Toplumun bizden beklediği o sahte neşeden , bitmeyen başarılardan ve anlamını yitirmiş kalabalıklardan yorulduk . Penguenin dağlara yürüyüşü , bir yenilgi değil ; aslında bizler için modern dünyanın anlamsızlığına atılmış en büyük tokat …

Bazen kaldığın yerde yavaş yavaş eksildiğini hissedersin … Onlar fark etmez … Sen de anlatmazsın … Ve bir gün … Gitmek , kalmaktan daha az acıtır … Çünkü , acı çok ağırlaştığında , bazıları savaşmaz , sadece uzaklaşır . Ölmek için değil , kalmak daha çok acıttığı için …

Ancak , unutmamamız gereken bir şey var ; penguenin yürüdüğü o dağlar ne kadar soğuksa , insanın içindeki irade de o kadar gerçek … Bazen her şeyin bittiğini sandığımız o hiçlik anı , aslında en saf halimizle tanıştığımız andır . Modern dünya bizleri yormuş , umutlarımız buz tutmuş olabilir ; ama o penguenin aksine bizim rotamız , kendi ellerimizde …

Kendi dağına doğru yürü , ama ölmek için değil ; zirveden yeni bir güneşi selamlamak için … Unutma , en karanlık gece bile şafağa teslim olmaya mahkumdur …

Bir penguen tüm dünyaya şunu öğretti : 

Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde , artık kendini anlatmaya , dayanmayı kanıtlamaya gerek kalmaz …

Özetle ; bu video bir yenilgi hikayesi değil ; aksine , anlamsız bir kalabalığın içinde kaybolmaktansa , anlamlı bir yalnızlığa doğru atılan cesur bir adımdır …

Peki , sizin içinizdeki penguen bugünlerde hangi dağa bakıyor …?!